นิทานใบไม้

            กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ............
            ดอกไม้และใบ้ไม้ยังไม่ได้รวมอยู่บนต้นเดียวกันอย่างเช่นทุกวันนี้

            มันต่างก็แยกกันอยู่ ..........

            อีกทั้งเหล่าใบไม้ก็ไม่ได้มีแต่สีเขียวหากแต่มีหลากหลายสีสัน งดงามนัก

            แต่ดอกไม้กลับมีเพียงสีขาวเท่านั้น.........

            ใบไม้รวมอยู่กับ หมู่ใบไม้ด้วยกัน มีแต่ความร่าเริง มีนิสัยรักสนุก

            ต่างจากดอกไม้ที่อยู่อย่างเงียบเหงา เดียวดาย

            แม้จะอยู่รวมกันคุยกันกับหมู่ดอกไม้ด้วยกันแต่ดอกไม้แต่ละดอกต่างมีความคิดและวาดฝันเป็นของตัวเอง
            เธอเฝ้ารอบางสิ่งบางอย่าง ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

            ...........บ่อยครั้งที่เธอมองไปที่ใบไม้

            แล้วนึกอยากเป็นส่วนหนึ่งของสีสันสวยงามนั้นบ้าง

            แต่ดอกไม้ดอกเล็กและเสียงเบาเกินกว่าที่จะเรียกใบไม้ให้หันมา
            กระทั่งวันหนึ่ง...ใบไม้เกิดรู้สึกเบื่อสีสันของตัวเองขึ้นมา
            อย่างไม่มีเหตุผล

            พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นดอกไม้น้อย สีขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่งเข้า
            ใบไม้ไม่รู้จักสีขาวมาก่อน เขา ไม่รู้ว่าสีขาวเป็นอย่างไร

            เพราะใบไม้ต่างก็มีสีสันกันทุกใบ........
            ใบไม้เกิดหลงใหลในความอ่อนหวานละมุนละไม ของดอกไม้น้อยในทันที

            แต่ในความอ่อนหวานนั้นดูเหมือนจะมี ความเหงาแฝงอยู่ด้วย ........
            ใบไม้จึงเข้าไปถามดอกไม้ว่า

            "ดอกไม้ เธอช่างมีสีขาวสวยเหลือเกิน แต่ทำไมเธอจึงดู
            เงียบเหงาอย่างนี้เล่า"

            ดอกไม้น้อยแหงนมองใบไม้กิ่งใหญ่ แข็งแรงก่อนจะตอบกลับไปว่า
            "สีขาวซีดอย่างนี้หรือสวย ฉันอยากจะมีสีสันอย่างเธอบ้างจัง
            มันคงจะทำให้ฉันมีชีวิต ชีวาขึ้นมาก"

            ใบไม้ได้ฟังแค่นั้นก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันเป็น
            หน้าที่ของเขาที่จะต้องช่วยเหลือ ดูแล และปกป้อง ดอกไม้ น้อยดอกนี้
            เขาจึงบอกเธอไปว่า

            "มาซิดอกไม้ ฉันช่วยเธอ ได้นะ
            ถ้าเพียงเธอมาอยู่กับฉันฉันจะทำให้เธอมีชีวิตชีวาขึ้นเอง"

            ดอกไม้น้อยไม่รอช้ารีบตอบตกลงในทันที เมื่อดอกไม้ไปอยู่กับใบไม้แล้ว

            ใบไม้ก็ให้การดูแลเธอ อย่างดี ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำเพื่อเธอ
            ถ่ายทอดออกมา เป็นสีสันสวยงามให้กับดอกไม้ แล้ววันหนึ่งเมื่อดอกไม้น้อย
            มองลงไปในลำธาร

            เธอก็เห็นเงาตัวเองเปลี่ยนเป็นดอกไม้ สีสวยที่มีชีวิตชีวา

            แต่เมื่อหันไปมองที่ใบไม้ เขากลับกลาย เป็นสีเขียวที่ดูอบอุ่นนัก
            ดอกไม้น้อยถามใบไม้ว่า "ใบไม้ นี่ฉันแย่งสีสันในชีวิตเธอมารึเปล่านะ"

            ใบไม้ยิ้มแล้วตอบ กลับไปว่า "ไม่หรอก ทุกวันนี้เธอคือสีสันในชีวิตฉัน
            ฉันไม่ต้องการสีสันอะไรอีกแล้ว ฉันมีเพียงความสบายใจที่ได้
            เธอมีความสุข"

            จากนั้นมา ดอกไม้กับใบไม้ก็อยู่ร่วมกันเป็น ต้นไม้ที่อบอุ่น
            บนรากของความรัก ที่หยั่งลึกลงไปในผืน ดินของหัวใจ ด้วยเหตุนี้
            ใบไม้จึงมีสีเขียว

            สีเขียวที่มองแล้วให้ความรู้สึก สบายตา

            เพราะเมื่อเรามองดูสีเขียวเมื่อไรเราจะรับรู้ได้ถึง
            ความสบายใจของใบไม้ที่เห็นดอกไม้น้อยของเขามีความ สุข
            ส่วนดอกไม้ขาวที่แสดงถึงความบริสุทธิ์ อ่อนหวาน ละมุนละไมนั้น
            ดอกไม้คงไม่อยากให้ความรู้สึกเหล่านี้หาย ไป
            จึงยังคงมีดอกไม้สีขาวให้เราเห็นมาจนทุกวันนี้ด้วยเช่น กัน...