เสพสมบ่มิสม ฉบับที่ไม่ได้ตีพิมพ์ นานแล้วแหละ เหอๆ

สวัสดีค่ะ อาหมอที่เคารพ

หนูติดตามอ่านคอลัมภ์ของอาหมอมานานแล้วค่ะ
จากถุงกล้วยแขกที่แม่หนูขาย
หนูชอบอ่านเรื่องความทุกข์
ความเจ็บปวดของชาวบ้านค่ะ
นึกไม่ถึงว่าวันนี้มันย้อนมาหาหนูเข้าเต็มเปา
คราวนี้หัวเราะไม่ออกค่ะ
อาหมอคะ หนูอายุ 17 ขวบแล้ว…
เมื่อปีกลางมะโรงที่ผ่านมาหนูได้รู้จักกับผู้ชายที่โรงเรียน
เขาชอบมองหนูค่ะ แต่หนูพยายามไม่สนใจเขา
เพราะเราต้องตั้งใจเล่าเรียนจริงไหมค่ะ
เขามาชวนหนูคุยหนูก็พยายามเลี่ยง
พอเขาชวนกินข้าวหนูก็กินค่ะ
เพราะเขาออกเงินให้นี่คะ เราคบกันอยู่นานค่ะ เกือบ 2
วัน…เขาก็ชวนหนูไปดูหนังค่ะ
หนูรีบปฏิเสธค่ะ แต่พอเขาบอกว่าเขาเลี้ยงเองหนูก็โอเค
ในโรงหนังเขาพยายามจับมือจับไม้หนู
หนูไม่ยอมเพราะข้าวโพดคั่วมันจะหกหนูเสียดายค่ะ
พอดูหนังเสร็จเราก็นั่งรถเมล์กลับบ้าน แต่เขากลับชวนหนูลงกลางทาง…
หนูเหลือบมองเห็นป้ายด้านหน้าทางเข้า
เขียนว่าโรงแรมก็ทั้งโกรธทั้งอายคนเขาค่ะ
หนูต่อว่าเขาแล้วรีบวิ่งหนีเข้าไปข้างใน
บอกบ๋อยที่วิ่งตามว่าหนู ขอห้องวีไอพีค่ะ
หนูเข้าไปนั่งอยู่บนเตียง
เขาเข้ามากอดจูบหนู
หนูก็ผลักเขาออกแล้วผลัดผ้ามานุ่งผ้าเช็ดตัวหนูกลัวเสื้อยับค่ะ
อาหมอคะหนูสู้แรงเขาไม่ได้ค่ะ
หนูตกเป็นของเขา ก็ผู้หญิงตัวเล็กๆ
จะเอาแรงที่ไหนไปสู้จริงไหมคะ
หนูเลย สั่งลิโพมาดื่ม 2 ขวด
ก็พอมีแรงหิ้วเขาออกจากห้องกลับบ้านได้ค่ะ
หลังจากวันนั้นเขาก็พยายามชวนหนูอีก
หนูต้องให้เขารับปากว่า…
เขาเป็นคนจ่ายค่าห้อง กับค่าลิโพ! หนูถึงตกลงค่ะ
อาหมอว่าหนูเสียเปรียบไหมคะ เพราะหนูต้องออกค่ารถเมล์เองค่ะ

จากสาวไร้เดียงสาที่อ่อนต่อโลก